Viva Las Vegas voor Perry

Hij is passief, oogt vermoeid en hakkelt als de discussie meer inhoudelijk wordt. En hij had nog wel wat geoefend tegen een nep- Mitt Romney. Terwijl Amerika in de ban is van meer banen heeft Perry weinig te melden 'want een plan is nog in de maak'. Wat is hier aan de hand? Romney de absolute 'frontrunner' en Perry afgeschreven?

Nee, dat is nog veel te vroeg. Perry twitterde deze week 'dat debatteren niet zijn ding is'. Hoe eerlijk! Daar geeft hij toch een mooie karakterimpressie mee af. Ook Texaans, want recht voor z'n raap.

Wie Perry's politieke geschiedenis bestudeert, ziet een patroon. Perry etaleert vanaf het begin van iedere campagne een agressieve cowboymentaliteit. Hij is een stoere John Wayne of nog beter een godfather, die gevoelig kan zijn maar opeens ook je nieren eruit laat schoppen.

Van zijn tien campagnes won hij er tien. Hij houdt fanatieke toespraken waarin de tegenstander persoonlijk en politiek moet worden vernietigd. Met een glimlach en in 'Joe Sixpack'-taal. Doet me denken aan George Bush de Tweede.

Diens tegenstander John Kerry was inhoudelijk sterker en een betere debater. In een voortdurende campagne van negatieve televisiespots werd oorlogsheld Kerry in een mum van tijd neergezet als oorlogsmisdadiger die in Vietnam een 14-jarig kind had doodgeschoten. Ook een draaikont, een flip-flopper!

De Perrycampagne neemt geen enkel risico en is nu, maanden voor de eerste voorverkiezing, al begonnen met modder gooien. Deze week werd een spotje gelanceerd waarin Romneys plannen voor een gezondheidsverzekering destijds als gouverneur van Massachusetts worden vergeleken met de socialistische Obama-aanpak. Geknipte zinnen uit televisie- interviews en gemanipuleerde onderzoekscijfers worden vervlochten en daaruit moet zonneklaar blijken dat Romney een leugenaar, draaikont en gevaar voor Amerika is.

De rijke Perry zou bereid zijn twintig miljoen dollar aan negatieve 'ads' te besteden. De geschiedenis wijst uit dat je met karaktermoord je tegenstander kunt verslaan.

Ik herinner me nog goed de talentvolle Democraat Michael Dukakis. Onder deze oud-gouverneur van 'Taxachusetts' was de crimineel Willie Horton op proefverlof gestuurd.

Hij pleegde een moord en Dukakis werd vervolgens door het camapagneteam van Bush de Eerste voortdurend geportretteerd als 'vriend van kindermoordenaars'. En uiteraard als linkse liberal.

Dinsdag is in las Vegas weer een debat. Perry zal wel weer matig scoren maar de volgende dag houdt Perry een belangrijke toespraak.

Er is een groot Republikeins congres in de stad. Een nieuwe 'spotjesbarrage' is al aangekondigd. Daar moet ik bij zijn! Ik wil tussen al die aanhangers 'politiek slenteren' op weg naar het beroemde 'Venetian' hotel waar door de nepgrachten het ene na het andere bootje met 'O sole mio'-zangers vaart.

Las Vegas is een fakewereld. Schijn en bedrog. Plat vertier en pure nep. In politieke campagnes is ook veel namaak en draait het vooral om effectbejag.

Het zal mij niet verbazen als vanuit de stoffige woestijn plotseling een cowboy te paard opdoemt. Vlak voordat Romney het hotel binnenloopt, daalt een lasso op hem neer. Hij valt op de grond en spartelt tegen. Maar een grote, machtige laars drukt op z'n keel en houdt hem eronder. Als in een wurggreep. 'Mitt' kijkt met grote angstige ogen op en ziet het vriendelijke gelaat van Rick. 'Zo doen we dat in Texas Mitt. Wen er maar aan.'