Research
Op-ed
Task Force Martijn
Op 17 januari stond in deze column: 'Wie nu misschien zou denken dat alle Nederlandse militairen op 2 december 2010 dus op tijd thuis zijn voor Sinterklaas, leest over een paar dingen heen. In de brief wordt gesproken over "Uruzgan", over terugtrekking van de "TFU", en over het beëindigen van de "leidende militaire verantwoordelijkheid". Je kunt dus beweren dat een níét-leidende rol in Uruzgan, of zelfs een leidende rol buiten Uruzgan, nog niet is uitgesloten. En geef het beestje een andere naam, bijvoorbeeld Task Force-rest-van-Afghanistan, en voilà, de brief zou nog steeds kloppen.'
Terwijl op dit moment in de kelder van het Witte Huis een titanenstrijd woedt tussen Barack Obama, zijn vice-president Joe Biden, de foreign policy-elite en de hoogste militaire adviseurs over wat na acht jaar nog moet worden verstaan onder 'doing the right thing' in Afghanistan, hakketakken Nederlandse letterdwergen in het parlement verder over die novemberbrief van 2007. Conclusie: dat heeft alleen maar verliezers opgeleverd.
'Is er op de Bezuidenhoutseweg een moordpartij in voorbereiding?' eindigde de column op 17 januari. Ik had 'zelfmoordpartij' moeten schrijven. Maxime Verhagen overspeelde vorige week zijn hand door in te zetten op een langer verblijf in Uruzgan, misschien zelfs toch in een leidende rol omdat je 'je verantwoordelijkheid nu eenmaal niet zomaar op anderen kunt afschuiven'. PvdA-woordvoerder Martijn van Dam pakte de handelingen van de Tweede Kamer erbij en wist het kabinet vast te zetten op een dubbele netto verliespositie: na 2010 helemáál geen missie meer in Uruzgan en ook geen zware erbuiten. Triomfalisme in de PvdA, die alles uit de kast haalt om de afschuwelijke verkiezingspeilingen te redresseren. Premier Balkenende gezagsloos, Eimert van Middelkoop straks de bezuinigingsslag in met een expeditionair leger dat zijn tijd op de Veluwe verdoet, en Maxime Verhagen zijn wonden likkend want hij heeft gegokt en verloren.
Maar Van Dam zou zijn eigen weblog nog eens moeten nalezen. Bij de begrotingsbehandeling van Buitenlandse Zaken zei hij op 12 november vorig jaar dat er met de verkiezing van Obama een nieuwe situatie was ontstaan. 'Aan Nederland, de EU en de VS de taak om zich in aan deze nieuwe situatie aan te passen (...). De wereld is veranderd, maar de gereedschapskist van de minister van Buitenlandse Zaken niet. Is dat niet gek? Zou de minister hierop in willen gaan?' Dat was nu precies wat Verhagen vorige week deed. Vurig betoogde hij dat de wereld sinds 2007 stevig is veranderd, wat ieder verstandig mens verplicht tot nadenken, meebewegen en aanpassen.
Dat kwam Martijn van Dam vorige week even niet goed uit. Het PvdA-Kamerlid zei een jaar geleden nog meer: 'We zullen samen op moeten trekken. De wereld is onzeker. Het is niet meer ideologie die ons verdeelt, maar eigenbelang. Ieder voor zich. In zo'n wereld vind je geen houvast door je af te keren van het buitenland, maar door de handen ineen te slaan, je vriendschappen en bondgenootschappen te koesteren en gezamenlijk in het geweer te komen tegen iedereen die je idealen bedreigt.' Ook dat is precies het tegendeel van wat Van Dam vorige week met zijn motie heeft bereikt. Hij heeft uit eigen (kiezers-)belang gehandeld en het bondgenootschap niet gekoesterd. Het Kamerlid, dat vorig jaar de wereld nog opschrikte met een pleidooi voor snelle toetreding van Georgië tot de NAVO, heeft Nederland met zijn motie nu in de krankzinnige situatie gemanoeuvreerd dat de investering-Uruzgan in één keer kan worden afgeschreven. Nu rest alleen nog de mogelijkheid van volledige terugtrekking of van een lichte missie, helemaal opnieuw op te bouwen buiten Uruzgan. En dat nog voordat we weten wat nu eigenlijk de uitkomst van het Grote Debat in Washington is.
Enfin, ik zie nog één mogelijkheid die alle letterneukers, Kamerbrieven en strategiediscussies op een lijn brengt. Wat er ook gebeurt, het Afghaanse leger moet worden getraind. Er is een enorm tekort aan zogeheten OMLT-teams, opleidingsteams voor het Afghaanse leger (het ANA). Hoe sneller dat getraind is, hoe groter het ANA wordt, des te sneller ISAF naar huis kan. Je kunt ze net buiten Uruzgan trainen, in Kandahar, en desnoods zelfs op de Veluwe.
