Verkeerde been

Dat Bush zou zeggen dat Iran nog steeds een dreiging was en dat het project-atoombom elk moment weer tot leven kon worden gewekt, was wel te verwachten. Dat de meeste Democraten meteen een zachtere aanpak van Iran eisten niet minder. Het meest interessant is nog de totale verwarring die daarna resteerde.

De Europeanen, eindelijk trots op hun broze eensgezindheid in het Iran-beleid, waren nog zo boos over het totaal mislukte bezoek van EU-chef Solana aan Teheran ('Iran is een ramp') eind november, dat ze de draai niet konden maken en gewoon voor aanscherping van de sancties tegen Iran bleven pleiten.

Medewerkers uit het Clinton-kamp, nooit te beroerd om Bush tot voorzichtigheid te manen, bleken nu ineens grote moeite met het vriendelijke oordeel van de geheime diensten hebben. Leuk dat Iran even geen kernwapens maakt, maar waarom zegt het NIE-rapport niet dat Iran in 2006 wel begon aan zijn uraniumverrijking en zich niets aantrok van de VN-eisen om daar mee op te houden? vraagt Sharon Sasquoni van de progressieve denktank Carnegie Endowment zich af. Beseffen wij wel dat het doorgaan met die uraniumverrijking veel belangrijker is dan dat het kernwapen op ijs is gezet? waarschuwt Gary Samore, topadviseur wapenbeheersing van Bill Clinton en nu belangrijk bij de Council on Foreign Relations.

De oude haviken rond Bush blazen stoom uit hun oren en beschuldigen de inlichtingendiensten juist weer van een ander soort geblunder. Als het al waar is dat de sancties hun werk begonnen te doen, dan was dit wel het stomste moment om dat bekend te maken, sissen zij. Ahmadinejad wrijft zich nu in de handen, China en Rusland zullen er verder wel voor zorgen dat van hardere VN-sancties voorlopig geen sprake zal zijn.

De neocons rond Dick Cheney, die Iran wilden bombarderen, likken hun wonden. Sommigen proberen er nog het beste van te maken door te zeggen dat het NIE-rapport misschien wel een beetje deugt, maar dan met dank aan de Amerikaanse invasie van Irak die Iran deed stoppen met kernwapens. Niemand die ze wil geloven na dat debacle - maar de tragiek daarvan is dat ze misschien nog een punt hebben ook.

Ja, wie staat er eigenlijk niet op het verkeerde been?

Wie garandeert dat het rapport geen averechtse effecten zal hebben?

Iran zou nu rustig door kunnen gaan met dat vermaledijde uraniumprogramma (over het dubieuze parallelle plutoniumprogramma vermeldt het rapport overigens niets!) en het land lijkt niet van plan om dat onder streng toezicht van het Internationaal Atoomagentschap te plaatsen. Dit is precies wat Iran wilde, roepen de wanhopige Cassandra's uit. Als de ayatollahs een enorme voorraad verrijkt uranium hebben, is het een fluitje van een cent om er om vijf voor twaalf een atoomraket van te maken.

Israël voelt zich eenzaam na het NIE-rapport en wordt nu in de hoek gedreven waar niemand het wil hebben, namelijk van de kat in het nauw die zijn eigen maatregelen gaat treffen.

Bush is nog ongeloofwaardiger geworden dan hij al was. Op 28 augustus waarschuwde hij nog voor een nucleaire holocaust, op 17 oktober voor de Derde Wereldoorlog en nu moet hij volhouden dat hij al die tijd niet wist dat zestien van zijn inlichtingendiensten het ontlastende rapport aan het voorkoken waren. Hij loog, of hij wist niet wat er onder hem gebeurde, allebei erg.

Als je écht nog gelooft in de kwaliteit van de president, moet je het allemaal maar in de volgende redenering zien te passen. Bush wil niet dat er in 2008 een Democratische president wordt gekozen. Daarom moet hij laten zien dat zijn buitenlands beleid toch nog succes heeft gehad.

Noord-Korea gaat spectaculair goed, het ontmantelt zijn atoomprogramma. De surge in Irak, moeten we geloven, begint eindelijk een beetje te werken, je kunt 's avonds de hond weer uitlaten in Bagdad. In Annapolis schudden Bush, Abbas en Olmert elkaar bovendien ook nog de hand. In de NIE staat dat Iran wel degelijk een atoomwapenprogramma had en nu bindt Iran in, leve het buitenlands beleid van George W. Bush.

Ik geloof het niet, Bush kan niet in een jaar recht breien wat in zeven jaar scheef ging.