Stop de verdere uitholling van de natiestaat. Dat is de reacite van PVV Europarlementarier Barry Madlener in reactie op een artikel van Adriaan Schout van Instituut Clingendael. In plaats van een verdere integratie na te streven, pleit Madlener er juist voor dat de lidstaten van de EU op supranationaal niveau samenwerken.
[[{"type":"media","view_mode":"media_large","fid":"1963","attributes":{"height":183,"width":276,"class":"media-image media-element file-media-large"},"link_text":null}]]
p 7 juni 2012 schreef dr. Adriaan Schout een opiniestuk in de Volkskrant onder de spraakmakende titel "Wie op Brussel scheldt, misleidt zijn kiezers". Hierin betoogde hij dat nationale politici net doen alsof er nog soevereiniteit te verdedigen valt. Voor de heer Schout is het geen vraag óf de euro gered moet worden, maar slechts op welke manier deze gered moet worden. Het staat de heer Schout uiteraard vrij zijn gewaardeerde mening hierover te uiten, maar graag maken wij van de gelegenheid gebruik om tegenover diens zienswijze de onze te stellen.
Laten we eens beginnen met de soevereiniteit. Feit is dat eerdere kabinetten al heel wat soevereiniteit hebben overgedragen aan Brussel. Vóórdat het parlement de nationale begroting mag inzien, is deze al gekeurd door Brussel. Wij vinden het geen goede zaak dat het zelfbeschikkingsrecht van een natiestaat verder wordt uitgehold. Wij achten het voortbestaan van nationale staten juist van eminent belang voor het efficiënt en vruchtbaar samenwerken op supranationaal niveau.
Europese verscheidenheid
Juist de grote verscheidenheid in culturen tussen de verschillende lidstaten is zo kenmerkend voor het Avondland. Dat willen veranderen leidt tot een geforceerde en krampachtige toestand, die juist contra productief werkt. Het ontkent de verschillen tussen de Nederlander en de Fransman, tussen de Vlaming en de Griek. Het respecteren van die culturele verschillen, die de identiteit van een volk bepalen, hoeft een vruchtbare samenwerking op economisch gebied echter niet in de weg te staan. Sterker nog: door de zwakkere landen de mogelijkheid te geven om hun eigen nationale munten te blijven voeren bieden we ze een mogelijkheid om hun economieën te hervormen en concurrerend te houden. Eén monetair beleid voor al die verschillende economieën heeft aantoonbaar niet gewerkt en heeft geleid tot een schuldenberg van ongekende hoogte, een daverende (jeugd-)werkloosheid en een negatieve economische groei.
Een duidelijk NEE
De Nederlandse bevolking heeft in 2005 in een raadplegend referendum met overweldigende meerderheid ´nee´ gezegd tegen de Europese Grondwet. Die stem is vervolgens doodeenvoudig genegeerd. Ja, het volkslied en de vlag werden geschrapt, maar voor de rest was het Verdrag van Lissabon natuurlijk gewoon de verworpen Grondwet. Typerend voor hoe Brussel ´democratie´ uitlegt: het volk mag slechts spreken als het instemt met de plannen. Om een bekende Amerikaanse auto bouwer aan te halen:´you may have any color as long as it is black´.
Strategieën leverden niets op
En zwart is ze, die Unie. De euro heeft de eurozone geen welvaart gebracht maar heeft geleid tot economische luchtbellen in bijvoorbeeld Ierland en Spanje, die thans leeglopen, met alle sociale ellende van dien. Ook de daarna geformuleerde Strategieën 2010 en 2020 werden gekenmerkt door idealistische luchtfietserij. Nog nooit hebben dergelijke meerjarenplannen uit Brussel opgeleverd wat beloofd werd, en nog nooit is een begroting goedgekeurd. In plaats daarvan staat Brussel bekend om zijn enorme spil- en bemoeizucht.
Transfer Unie
En wat stelt de Commissie nu weer voor, daarin gesteund door de president van de Raad ? Opnieuw kiest men voor een vlucht naar voren, alsof men niets van het verleden heeft geleerd. De wildste plannen doen de ronde: verdergaande harmonisatie van fiscaal beleid, gedwongen afstemming tussen de betrokken lidstaten om ingrijpende economische én politieke maatregelen te treffen, vorming van een permanent ´noodfonds´ (ESM) en uiteindelijk, als slotstuk, natuurlijk de eurobonds oftewel ´stabiliteitsobligaties´zoals ze eufemistisch worden genoemd in Brussel. Wij zijn van mening dat een dergelijke Transfer Unie van goed geld naar kwaad geld ongepast, onredelijk en ongewenst is. Ongepast, want op grond van welk recht zouden de Duitse en Nederlandse belastingbetalers moeten bloeden voor de tekorten van de zuidelijke lidstaten ? Landen die destijds bovendien met leugens en bedrog de Unie ingerommeld zijn. Onredelijk, omdat de kiezer volledig buitenspel wordt gezet. En ongewenst, omdat de fundamentele economische problemen niet worden opgelost en Nederland tot in lengte van jaren kan blijven betalen.
Geen VS van de EU
Dat brengt ons weer op het eerder gememoreerde punt van cultuurverschillen. Men kan nog zó sterk een Europese eenwording bepleiten, dit streven is gedoemd te mislukken. Europa is geen Verenigde Staten van Amerika, het is zelfs geen federatie. Het is een werelddeel bestaande uit natiestaten met elk een eigen cultuur, eigen gewoonten, een eigen taal. De rechtssystemen zijn incoherent om maar te zwijgen over de grote verschillen in fiscale en sociale regelgeving. Het is daarom ons inziens een grote vergissing om te menen dat deze verschillen weggenomen kunnen worden. Dat nastreven is trekken aan een dood paard. Een Verenigde Staten van Europa is een federale fantasie die nimmer werkelijkheid zal worden.
Maar wat wij zeggen is niet nieuw. Al in 1997 waarschuwde professor Pim Fortuyn in zijn boek 'Zielloos Europa' dat een Europa dat zijn ogen sluit voor de culturele verschillen tussen de verschillende landen niet kon functioneren. Hij bleek eens temeer over een visionaire blik te beschikken.