Is de wetenschap van nu, over de wijsheid van ‘toen', ook de werkelijkheid van morgen? In het artikel ‘Verkennen — zeeën van toekomst' uit 2009 deed ik een poging vanuit de Leer der Internationale Betrekkingen een fundament te geven aan het in 2010 te verschijnen rapport ‘Houvast voor de Krijgsmacht van 2020', beter bekend als de (Toekomst)verkenningen.
De Leer der Internationale Betrekkingen volgt de wereldpolitiek van grote hoogte; academische hoogte. Ze ziet spelers en spelkenmerken, hun orde of chaos, evolutie of crisis, poogt ze te verklaren, en groepeert de bevindingen in patronen.
Leuk voor de ivoren toren der wetenschap maar idealiter ook bruikbaar voor realistische scenario's. Wat kunnen we zes jaar later zeggen over de houdbaarheid van de verkenningen uit 2009? En misschien zelfs de houdbaarheid van de voorspellingen?
