49 meterband, 5955 kHz

Je kunt natuurlijk dag en nacht je mobiel aan laten staan, je blackberry in de aanslag houden en drie keer per dag je mail checken in dat plaatselijke internetcafé. Je neemt je werk serieus, wil je baas niet in de steek laten, maar het is ook een keer vakantie, dus... Het moet toch mogelijk zijn om eens een week achtereen ongestoord door de Bourgondische heuvels te fietsen? Geen oorlog s.v.p. als je eens een middag een uur door de kathedraal van Erfurt slentert? En als die dan toch uitbreekt, dan 's avonds graag op het moment dat je ouderwets naar de Wereldomroep luistert.

Ik wil niet online zijn tijdens die drie weken, ik laat de satellietschotel thuis, wil niks weten van de wifi-spot op mijn agriturismo-boerderij. Dat is de grens, en verder doe ik alles om mijn baas te bieden wat hij nodig heeft. Op ouderwetse wijze ben ik bereid om iedere ochtend een halfuur heen en idem terug naar het kleine bar-tabacwinkeltje te rijden om Le Monde te bemachtigen, even in het dorpscafé te blijven hangen bij een schreeuwende tv-nieuwslezer hoog in een hoek boven de bar, maar verder vertrouw ik erop dat Bush tot september wacht met de aanval op Iran en dat de staatsgreep van de Pakistaanse taliban tegen Musharaf tot na de vakantie wordt verdaagd.

Maar ergens weet ik wel beter.

Opgewekt passeerde ik vorig jaar bij Zevenaar de landsgrens of daar ging de telefoon al. Israëlische tanks waren zojuist de grens met zuid-Libanon overgetrokken en straaljagers bombardeerden de buitenwijken van Beiroet. Katoesja's van het Hezbollah-leger vlogen met tientallen tegelijk in omgekeerde richting. Zou u misschien de auto even langs de kant kunnen zetten en ons willen uitleggen wat daar gaande is en wie er gaat winnen en waarom? De 06 uitzetten was onmogelijk, we hadden moeten besluiten om hem aan te laten vanwege een dreigende droevige gebeurtenis in de familie, dus we begrepen direct wat die beslissing inhield voor de komende weken.

Het is bijna nooit anders geweest. Ik kan twintig of dertig jaar in de tijd teruggaan, steeds kon je er vergif op innemen dat gebeurtenissen die de jaaroverzichten zouden halen tot de zomervakantie wachtten. In 1989 had ik besloten om die van mij zo ver mogelijk achterin augustus te schuiven, tegelijk met de meeste vakanties van de groten der aarde. Het hielp niet, op 25 augustus begon de omwenteling in het Oostblok met de verkiezing van Tadeusz Mazowiecki tot premier van Polen. Michael Gorbatsjov vond het best en daarmee was voor het eerst sinds veertig jaar een niet-communist regeringsleider in het Oostblok. Dramatisch, fantastisch, maar had dat nu niet twee weken later gekund?

Een jaar later daarom toch maar weer een maand eerder naar het zuiden afgereisd. Dit keer naar de Drôme, waar rust en zon lonkten. Niet lang. Op 2 augustus 1990 vergreep Saddam Hoessein zich aan Koeweit. Mobiele telefoon was er in die jaren nog niet, maar plichtsbesef compenseerde dat ruimschoots. Een wandeling door de lavendelheuvels naar Le Poet Laval, waar Reve over de aarde uitkeek, werd afgelast en de heerlijke solitude ging verloren aan lappen kopij die via een krakende fax in het naburige Dieulefit naar Amsterdam werden gepompt.

In 1995 was het dubbel raak. Deze keer had ik begin juli geprobeerd. Tevergeefs, op 10 juli viel Mladic Srebrenica aan en het was ook nog eens anderhalf uur voor de deadline van mijn weekblad. Nog een geluk dat ik toen in de levensfase van met-kind-naar-De Efteling zat, en de doorbraak van internet en de mobiel maakten het reageren vanuit De Droomvlucht al een stuk gemakkelijker.

Op 7 augustus 1998 viel mijn vakantie van de Bretonse kliffen door de eerste grote aanslag van Al Qaida, een onbekend terreurgroepje waar de wereld nog van zou horen. De Amerikaanse ambassades in Nairobi en Dar es Salaam vlogen de lucht in.

Droomvlucht? Op 12 augustus 2000 lag ik in een hangmat Een Ezelsdroom te lezen bij (en over) het lieftallige La Bégude de Mazenc. In die tijd kon je nog 'geen bereik' hebben op zulke plekken, maar voor de dramatische ondergang van de atoomonderzeeër Koersk in de Barentsz Zee werd een uitzondering gemaakt. Er moest nog die dag een stuk geschreven worden. Einde ezelsdroom.

7 Juli 2005, Bourgondië, ik hoef niet eens in mijn agenda te kijken, aanslagen op de Londonse metro, twee weken later gevolgd door een tweede poging. Zomer 2007, Piemonte. Ik ben niet bijgelovig, maar ik heb de frequenties van de BBC World Service en de Wereldomroep op de achterkant van mijn wereldontvangertje geplakt.