Ambassadeur zat op verkeerde post

Buitenlandse Zaken had homoseksueel Glaubitz nooit naar Estland moeten sturen.Nederland staat weer in de internationale belangstelling: wie op Google zoekt onder de termen 'Estonia' en 'xenophobia' krijgt artikelen voorgeschoteld over het vertrek van de Nederlandse ambassadeur Hans Glaubitz vanwege homofobie en rassenhaat. Voor Glaubitz bleek de situatie in Estland niet langer vol te houden. Hij en zijn Cubaanse echtgenoot werden in de straten van Tallinn herhaaldelijk geconfronteerd met uitingen van racisme en homohaat. In het economisch zeer succesvolle maar maatschappelijk verdeelde gastland aan de Baltische Zee voelden ze zich onwelkom en bedreigd.

Diplomaten en hun partners worden door hun werkgever geacht een team te zijn dat samen de Nederlandse belangen behartigt. Maar voor Hans Glaubitz en Raúl García Lau was de lol er van af. De ambassadeur vertrekt nu naar het progressieve Canada. Met deze overplaatsing herstelt het ministerie van Buitenlandse Zaken een ernstige beoordelingsfout. BZ had Glaubitz nooit naar Estland moeten sturen. De Nederlandse ambassade kan weliswaar heel goed bijdragen aan de discussie in Estland over xenofobie, integratie van minderheden en homohaat. Zo zouden gasten uit Nederland kunnen toelichten hoe Nederland met deze en andere problemen omgaat. Maar het sturen van een homoseksuele ambassadeur naar Tallinn heeft diplomatiek averechts gewerkt. De affaire getuigt van een gebrek aan politiek-maatschappelijk antennes.

BZ vindt het belangrijk dat de ambassadeurs van Hare Majesteit meer de boer op gaan, maar dan moeten ze wel naar een land worden gestuurd waar ze de kans krijgen voor 'public diplomacy'. BZ heeft zich merkwaardig genoeg onvoldoende gerealiseerd dat de ambassadeur en zijn zwarte echtgenoot zich staande dienden te houden in een samenleving die zijn verleden nog lang niet heeft verwerkt. Estland heeft te kampen met racisme en vreemdelingenhaat die zich richt op de Russische minderheid en Roma. Het probleem was voor de Raad van Europa groot genoeg om begin dit jaar een speciaal rapport te wijden aan racisme, xenofobie, antisemitisme en intolerantie in vier landen, waaronder Estland en Litouwen.

Ambassadepersoneel van andere landen was ook al herhaaldelijk slachtoffer van vreemdelingenhaat. Agressie tegen niet-blanken en homo's is in sommige buurlanden geen zeldzaamheid. Bij racistisch geweld in Moskou werden in 2005 tijdens twee afzonderlijke incidenten een student uit Namibië en Peru vermoord en enkele weken geleden bleek tijdens een mars voor homorechten in de Russische hoofdstad nog de omvang van spontane intolerantie en officiële afzijdigheid.

Het behoeft echter geen verbazing te wekken dat de regering van Estland als nieuwkomer in de verlichte Europese Unie politiek correct reageerde op de komst van de ambassadeur: de Baltische republiek is een nieuwkomer in de diplomatie, maar niet achterlijk. Van officiële zijde zijn Glaubitz en García Lau goed behandeld en het echtpaar is protocollair juist tegemoet getreden.

Deze affaire laat de Nederlandse diplomatie echter ook van een goede, minder traditionele kant zien.

Bij diplomaten wordt nog vaak gedacht aan heteromannen van goede komaf, licht gebruind door de zon en steevast gekleed in krijtstreep. Dat is dus veranderd: mensen met een andere seksuele geaardheid schoppen het zonder problemen tot ambassadeur, ook als die een zwarte echtgenoot heeft.