Balkenende, steun Israël tegen dreiging Iran!

Als Iran straks werkelijk over nucleaire wapens beschikt is een aanval op het gehate Israël niet denkbeeldig. Dus is het zaak nú de druk op Teheran op te voeren.

Premier Balkenende is vandaag en morgen in Jeruzalem om de opening van het gerestaureerde Yad Vashem museum bij te wonen. Met andere regeringsleiders zal hij de slachtoffers van de holocaust herdenken, mede in het besef dat vanuit Nederland verhoudingsgewijs meer joden zijn weggesleept dan vanuit welk ander West-Europees land ook.

Balkenende zal ook premier Sharon ontmoeten. Het zal gaan over het Europese Midden-Oostenbeleid, maar ongetwijfeld ook over die andere grote kopzorg: de reële mogelijkheid dat Iraanse nucleaire raketten binnen afzienbare tijd een catastrofe aanrichten in de Israëlische stedelijke gebieden.

De voortekenen zijn niet gunstig. Teheran is al jaren bezig met een omvangrijk programma voor kernenergie. Volgens het Internationaal Atoomagentschap (IAA) heeft Teheran zich herhaaldelijk onttrokken aan het Non-Proliferatie Verdrag. Velen vrezen dat Iran nog dit jaar over kernwapens zal beschikken.

De lanceermiddelen zijn er al. Iran beschikt over omgebouwde Russische Scud-raketten met een bereik van ongeveer 1400 kilometer, genoeg om steden in Israël te treffen, of Amerikaanse bases in Saoedie Arabië. Een nieuwe generatie Shehab-4 en -5 raketten is in de maak. Deze kunnen ook Europa bereiken.

Teheran verklaart telkens hiermee geen agressieve bedoelingen te hebben, maar de eliminatie van de staat Israël is bijna officieel regeringsbeleid. De 'kleine satan' (Israël) moet dood, evenals de 'grote satan' (Amerika), zo luidt de boodschap die duizenden molahs dagelijks letterlijk van hun moskee-daken roepen. De Iraanse media staan bol van de antisemitische propaganda. Joden die het bloed drinken van Palestijnse meisjes zijn geen uitzondering in populaire tv-series. Rond de recente Auschwitz-herdenking verschenen krantenartikelen waarin de holocaust ijskoud werd ontkend.

Iran is de steun en toeverlaat voor diverse terreurbewegingen, waaronder de shitische Hezbollah. Vanuit bases in Libanon en Syrië plegen deze groepen aanslagen op Israël, en ze proberen ook het Palestijns-Israëlische bestand te saboteren.

Al met al dus een tamelijk explosief mengsel van kernwapens, raketten, terroristische activiteiten en een virulent antisemitisme.

Een extra complicatie is dat niet duidelijk is hoe gevoelig moslimfundamentalisten zijn voor nucleaire afschrikking en vergelding.

Vandaar dat Israël niet kan leven met een soort nucleair evenwicht in het Midden-Oosten, een situatie van 'wederzijds verzekerde vernietiging' die tijdens de Koude Oorlog de Oost-Westverhoudingen stabiliseerde. Israëlische militaire deskundigen schatten dat rond deze zomer Iran beschikt over voldoende zelfstandige nucleaire verrijkingscapaciteit.

Vóór die tijd moet er dus iets gebeuren. De Israëlische regering en legerleiding sluiten militair optreden niet uit, en dat geldt ook voor de regering-Bush. Amerika wil de zaak zo snel mogelijk in de VN-Veiligheidsraad aan de orde te stellen, in de hoop om sancties tegen Iran te treffen. Maar of Rusland en China daar ook voor voelen is zeer de vraag.

En wat doet de Europese Unie? Frankrijk, Duitsland, en Engeland hebben in november vorig jaar de toezegging van Teheran gekregen dat de verrijkingswerkzaamheden tijdelijk worden opgeschort. Dit in ruil voor grootscheepse economische en technische hulp. Maar ondertussen wordt verder gebouwd aan de nucleaire installaties, gedeeltelijk met Russische steun. Begin maart heeft de onderdirecteur van het IAA, Pierre Goldschmidt, opnieuw Iraanse overtredingen gesignaleerd. Zo is Iran doorgegaan met de bouw van een zwaar-waterfabriek in Arak, waar plutonium wordt geproduceerd. En de Iraanse president, Mohammad Khatami, heeft bij de gelegenheid van de 26ste verjaardag van de Islamitische Revolutie nogmaals benadrukt dat uitstel geen afstel betekent, en dat geen enkel land Iran kan afhouden van zijn nucleaire plannen.

Het is dus de vraag of de Europese lokmiddelen effect sorteren. Bondskanselier Schröder heeft al gezegd dat Duitsland niet zal meewerken aan militair ingrijpen. Als de andere EU-landen ook die houding aannemen zal Teheran niet erg onder de indruk zijn. Beter is het om in de huidige fase maximale druk uit te oefenen, waarbij Amerika, Israël en de Europese Unie één blok vormen in een poging Iran tot andere gedachten te bewegen. Premier Balkenende kan daar in Jeruzalem een steentje aan bijdragen, met Yad Vashem als inspiratiebron.