De economische crisis in Zuidoost-Azië: tijdelijke groeistuip of duurzaam verval?

Gedurende lange tijd was de voorspoedige economische ontwikkeling in Zuidoost-Azië, in het bijzonder van Japan en de Zuidoostaziatische tijgers (Taiwan, Zuid-Korea, Singapore, Hong Kong, Thailand en Maleisië), voorwerp van respect en bewondering. Wat Japan betreft is daar sinds het uiteenspatten van de zogenoemde zeepbeleconomie in het begin van de jaren negentig een einde aan gekomen. De tijgers, in het bijzonder Zuid-Korea, Thailand en Maleisië, werden medio 1997 door een crisis getroffen. Deze kwam als een donderslag bij heldere hemel. Nog maar enkele jaren geleden had de Wereldbank in het rapport The East Asian Miracle het economisch beleid van deze landen de hemel in geprezen en aan andere landen in de Derde Wereld ten voorbeeld gesteld. Onlangs moesten zij echter de tocht naar Canossa - het IMF - maken, om met de pet in de hand steun te vragen.

Hoe is dat alles mogelijk geweest? Wat zijn de belangrijkste oorzaken van de economische crisis in Azië? En gaat het hier om een conjunctureel verschijnsel? Of dient te crisis te worden toegeschreven aan dieperliggende oorzaken, bijvoorbeeld structurele of systemische tekortkomingen, die in de sociaal-economische orde van de betrokken landen liggen besloten en die onontkoombaar tot deze uitkomst hadden moeten leiden?

In deze publikatie wordt getracht een antwoord op deze vragen te vinden.