De toestand in de wereld

Tegenwoordig heb je op de radio De wereld in een half uur. Op de televisie wordt de wereld er in een uurtje doorheen gedraaid. Enige vereiste is dat je over voldoende ADHD moet beschikken en geen Ritalin mag slikken, want anders gaat de vaart eruit. Vrij en vooral lekker primair associëren is verplicht. Als je langer dan een seconde nadenkt, is je beurt voorbij, dan geeft de presentator zelf het antwoord en mag je alleen nog 'ja' knikken.

Toch ging het vroeger nog veel korter. Mijn eerste scholing bestond uit zondagmiddag, zeven minuten over één, direct na het ANP-nieuws tien minuten kop dicht voor De Toestand in de Wereld door mr. G.B.J. Hiltermann bij de AVRO. Geen commentaar, stil luisteren naar de weergaloze analyse van de wereldpolitiek binnen de termijn van het zondagse kopje rundvleesbouillon. Dat ging ongeveer zo:

'Toen de trotse generaal Charles de Gaulle deze week bondskanselier Konrad Adenauer waarschuwde dat de bouw van de Berlijnse Muur nog geen rechtvaardiging kon zijn voor een eigen Duits kernwapen, reageerde onze minister van Buitenlandse Zaken Joseph Luns vanuit Djakarta geërgerd door te zeggen dat het geen pas had van de Franse president om niet eerst Washington te consulteren, en te meer niet aangezien de Amerikanen eerder al aan premier Tsjoe en Lai van Rood-China hadden laten weten dat het zich niet met de bewapening van Formosa diende te bemoeien, een waarschuwing die trouwens ook aan het adres van Tokio en Moskou was gericht, zij het dat premier Chroesjtsjov zich slechts indirect met de Chinese kwestie had ingelaten en zich tijdens zijn bezoek aan de Egyptische president Nasser eerder dreigend over de kwestie-Suez dan over de relatie tussen Peking en Bonn had uitgelaten, en waarbij we al helemaal niet mogen vergeten dat generaal Soekarno zich inmiddels inzake de kwestie Nieuw-Guinea wel achter de rug van Joseph Luns om van de communistische steun van zowel Mao Tse Toeng als Chroesjtsjov heeft verzekerd - zodat het mij dunkt, dames en heren luisteraars, dat onze minister van Buitenlandse Zaken, ondanks de reis van prins Bernhard naar Teheran waar de koninklijke hoogheid zich nogmaals van de steun van de sjah verzekerde in het Nieuw-Guinea-conflict met Djakarta en hem geluk wenste bij diens komende prostaatoperatie en de aankoop van de Northrop Cobra, ook weer niet te ver kan gaan in zijn kritiek op de Franse president omdat hij de steun van Parijs nog wel eens bitter hard nodig zou kunnen hebben in de strijd om het behoud van Hollandia en de twist met de oude West-Duitse bondskanselier om de teruggave van de grensregio Elten-Tudderen, waarmee ik maar wil zeggen, dames en heren luisteraars, hoe ingewikkeld vandaag de dag de Toestand is waarin is onze Wereld zich nog altijd bevindt.'

Dat was nog eens een analyse. Zo zou ik ze nog wel eens willen horen, vandaag de dag. Hoe zou mr. G.B.J. de toestand deze week duiden? Ik denk zo:

'Nu de Pakistaanse premier Zardari door de Amerikaanse gezant Richard Holbrooke is gedwongen om de wapens op te nemen tegen de zogenaamde neo-talibanstrijders in het noordwesten van zijn uit elkaar vallende land, dames en heren luisteraars, zou het niet ondenkbaar zijn dat de opstandelingen als vergelding de strijd tegen de NAVO in het oosten en zuiden van Afghanistan juist zullen opvoeren, wetende dat de extra Amerikaanse troepen van de nieuwe zwarte president Obama daar nog niet gearriveerd zijn en ook de socialistische Britse premier Gordon Brown zojuist heeft laten weten geen pond sterling over te hebben voor het zenden van extra troepen naar de bedreigde provincie Helmand. Aangezien de Iraanse regering heeft geweigerd om haar havens aan de Perzische Golf beschikbaar te stellen voor NAVO-transporten naar Zuid-Afghanistan en de bevoorradingsroute van Kandahar naar Tarin Kowt sinds vorige maand afhankelijk is van de diensten van de lokale krijgsheer "kolonel" Mutiallah Khan, is de NAVO nu geheel overgeleverd aan de toestemming van het Kremlin om de bevoorrading door het zuiden van Rusland te laten plaatsvinden. Dit heeft tot gevolg, dames en heren luisteraars, dat de machthebbers in Moskou in de riante positie komen dat ze de jonge onervaren president Obama samen met de Duitse bondskanselier, mevrouw Angela Merkel, in de tang kunnen nemen en dat Washington plaatsing van het raketschild in Oost-Europa wel kan vergeten zodat het Iraanse raketprogramma en de ontwikkeling van het sjiitische kernwapen tegen Europa en Israël ongehinderd voortgang kunnen vinden. Het is, dunkt me, maar de vraag hoe de Polen dit zullen opnemen en of deze ontwikkeling, die vanuit Praag, Parijs en Den Haag, dat voor zijn bevoorrading van de soldaten in Uruzgan groot belang heeft bij deze zaak, met argusogen wordt gevolgd, niet tot desintegratie van het euro-blok en de Noord-Atlantische Verdrags­organisatie zal leiden en tot verslechtering van de toestand in dit deel van onze toch al zo woelige wereld, dames en heren.'