Privatisering van de veiligheid: politieke aspecten

Mag de politie zich voor haar veiligheidstaken laten betalen door particulieren? Is het haar ook toegestaan die taken over te laten of uit te besteden aan particuliere instanties? Mogen arme landen voor hun militaire bescherming particuliere bedrijven inhuren wanneer de buitenwereld het laat afweten? In deze publicatie van Instituut Clingendael zoekt de auteur voor het beantwoorden van die vragen naar een gemeenschappelijke noemer. Het zogeheten geweldsmonopolie van de overheid is daarvoor onbruikbaar, want dat begrip was nooit bedoeld om uit te sluiten dat de staat bevoegdheden van deze aard aan anderen zou overdragen. Na afweging van allerlei voors en tegens blijft steeds de kernvraag of alternatieven ontbreken, dus of de staat zich bevindt in een positie van overmacht. Met een rijk land en zijn politietaak is dit doorgaans niet het geval, met arme landen en hun militaire veiligheid veelal wel. Wat dit laatste betreft is het beter moderne varianten van het huurlingenwezen te reguleren dan ze zonder meer te criminaliseren of negeren.