Wat ik als goede verliezer van het Brexit-referendum ga doen

Ko Colijn wil zich een goede verliezer tonen. De winnaars van het Brexit-referendum tonen zich vooralsnog al slecht genoeg.

Als goed verliezer zou ik de winnaars van het Brexitreferendum feliciteren en compassie tonen met de opgekropte boosheid van de ouderen die terugverlangen naar the British Empire en bezorgd zijn om de betaalbaarheid van hun gezondheidszorg, en met de bewoners van de roodgekleurde gebieden die de globaliseringstrein hebben gemist. Sportief zou ik mijn knopen tellen en het Verenigd Koninkrijk een fair deal gunnen: wel snel die brief aan Brussel schrijven s.v.p. waarin het lidmaatschap wordt opgezegd, en in ruil daarvoor de Europese belofte dat we hen niet achter in de rij laten aansluiten maar met voorrang een vrijhandelsakkoord bieden en zelfs de mogelijkheid om binnen, zeg, drie jaar weer op de Brexit terug te komen. Niet zonder eigenbelang natuurlijk, maar ook als gebaar dat we ons hoofd niet hebben verloren en ons niet tot rancunepolitiek zullen verlagen.

Als goede winnaar zou ik de verliezers van het Brexitreferendum het bloed niet onder de nagels vandaan halen door te talmen met de vertrekbrief, niet van twee walletjes eten door in Brussel te willen blijven meebeslissen over alle kwesties die me als vertrekker juist zo ergerden en stiekem alvast bilaterale handelsakkoorden met China en India te gaan sluiten. Ik zou me niet triomfantelijk gedragen, me als schuldige partij bij de scheiding neerleggen bij een (voor mij) niet zo gunstige alimentatie- en omgangsregeling. Ik zou de leugens die me aan de overwinning hebben geholpen deemoedig erkennen, en zeggen dat ik de gevolgen (Schotland eruit? Noord-Ierland eruit?) niet voorzien heb, de xenofobiefactor heb misbruikt, de doos van Pandora heb geopend en de rest van de wereld daarvoor niet zal laten betalen. Mijn zetel in de Veiligheidsraad, toch al niet veel meer waard sinds Dean Acheson mij op 5 december 1962 inwreef dat ‘Great Britain has lost an empire and has not yet found a role’, stel ik per onmiddellijk ter beschikking.

Als slechte winnaar zou ik feest vieren en glashard ontkennen dat ik me pijnlijk heb vergist en heb gelogen. Ik zou Brussel tergen en de vertrekbrief niet naar Brussel sturen en volhouden dat het nationale doel alle middelen heiligt. Ik zou keihard met Brussel over de ontvlechting onderhandelen, schaamteloos en zo lang mogelijk freeriden op de EU-regels, de grenzen sluiten voor migranten als het me uitkomt en openen als ik ervan profiteer, de Schotse en Ierse pogingen om zich los te maken uit het VK zoveel mogelijk saboteren en onder één hoedje spelen met de Chinezen (en wellicht straks Trump).

Als slechte verliezer zou ik de winnaars van het Brexitreferendum niet feliciteren met hun op leugens, angst en vreemdelingenhaat gebaseerde overwinning. De gevolgen zijn te immens voor grootmoedigheid: ik heb er geen probleem mee dat David Cameron tragisch geblunderd heeft en zijn eigen partij heeft verscheurd, ik heb er geen probleem mee dat de Britten hun eigen wonden zullen likken en erachter komen dat de kreet ‘I want my country back’ een hopeloze, want valse belofte is om terug te keren naar een onafhankelijk paradijs dat nooit heeft bestaan en ook niet zal bestaan. Maar ik heb er wel een probleem mee dat in naam van de democratie Europa een dolkstoot in de rug is toegebracht, het meest vredelievende project sinds mensenheugenis door Brexit-charlatans met Hitler is vergeleken, en het continent is geïnfecteerd met het referendumvirus waar ijdel kwakende rattenvangers van Hamelen (in Nederland het Burgerforum van Baudet c.s.) de onderbuiken mee strelen. Ik heb er ook een probleem mee dat de wereld er zelfs een stuk gevaarlijker door kan worden, omdat het hervinden van euro-atlantische eenheid er pakweg vijftig jaar mee is teruggezet (eigenlijk mild uitgedrukt: toen Frankrijk in 1966 militair de NAVO verliet, waren de gevolgen kleiner).

Ik denk het laatste, en kies voor het eerste.