4 november

Woensdag is het een jaar geleden dat 'change' over Amerika kwam. Ik was er bij in dat donkere park in Chicago waar honderdduizenden samenstroomden. Laat op de avond kwam het verlossende 'breaking news': Obama!!! De mensenmassa veerde op, werd omhoog getild. Seconden lang. Overal vreugdetranen. Wildvreemden omhelsden elkaar. 'Happy Days are here again' stond op een spandoek toen deze 'anti-Bush' zijn overwinningstoespraak voor onze ogen uitsprak.

Inmiddels is Amerika uit die roes ontwaakt. De werkelijkheid is weerbarstig. Besturen is anders dan campagne voeren. Op een groot thema als de hervorming van de gezondheidszorg is geen vooruitgang geboekt. In de Senaat is een patstelling ontstaan. Progressieve Democraten willen naast de bestaande particuliere ziekteverzekeringen een staatsverzekering. Maar conservatieve Democraten en Republikeinen zijn daartegen. Obstructietechnieken, zoals een filibuster ('oneindig' lange protesttoespraken), kunnen worden gestopt door een meerderheid van 60 van de 100 leden en die hebben de 'liberals' niet. De populariteit van Obama is tanende nu een doorbraak uitblijft. Mensen zijn ongeduldig onder een president die zoveel verandering predikte.

Maar geduld en timing zijn belangrijk in de politiek. Kiezerssentiment kan zo weer omslaan. Achter de schermen wordt momenteel gewerkt aan een compromis waarbij individuele staten onder die publieke optie uit kunnen. Flexibele wetgeving waarbij miljoenen arme(re) Amerikanen een verzekering krijgen. Dat zal worden beschouwd als een absolute triomf voor Obama.

Onzin om hem nu al af te schrijven. Ook niet fair, want hij regeert in de meest complexe omstandigheden sinds Franklin Roosevelt. Een financieel-economische crisis en een achtjarige oorlog in Afghanistan. Obama's intenties zijn goed. Hij geeft aan dat de VS-macht niet onbeperkt is. Vraagt de internationale gemeenschap uitdrukkelijk om hulp zodat Afghanistan-Pakistan niet nog langer een vrijhaven voor terroristen is van waaruit aanslagen worden geregisseerd.

Anders dan Bush vertoont Obama overduidelijk multilaterale reflexen. Hij wil zelfs meer samenwerken met het Haagse Strafhof. Onder hem waait een meer vriendelijke wereld over de wereld. Een jaar sinds zijn verkiezing is de betovering voorbij. Maar ik geef hem een ruime voldoende. Zeg maar een zeven.