Afgrond

Net als in 1933 trekt de Republikeinse partij zich terug achter haar conservatieve verdedigingslinie. Als een echo klinkt het verwijt van een 'red man in the White House'. Een schrijver meende toen dat 'de grootste ramp in de geschiedenis was dat Roosevelts ouders in de echt waren verbonden.'

De Republikeinen maken een klassieke fout. Zij begrijpen niet dat er ook momenteel niet zozeer een conjucturele maar een structurele crisis is. Met een nieuwe 'New Deal' moeten de weeffouten uit het systeem worden verwijderd. Ook na de eerste 'New Deal' werd Amerika geen socialistisch land.

De Washingtonse politici zouden temidden van alle hedendaagse hectiek even moeten verpozen tussen de beeldengroepen van het Franklin Delano Roosevelt Memorial. Ontroerend om de gelaatsloze, droevige mensen voor het voedselloket te zien staan.

Mijn oog valt op een tekst van FDR uit 1934: 'No country, however rich, can afford the waste of human resources. Demoralization by vast employment is our greatest extravaganza. Morally, it is the greatest menace to our social order.'

De Mall is de heilige tuin van de Amerikaanse geschiedenis. Een oase van stilte in een drukke stad. Ik herinner me de woorden van een journalist die toen opgroeide in een Republikeins gezin: 'Met de komst van Roosevelt sloeg de stemming als het ware in één dag om. Voorbij was het pessimisme. Tot diep in de avond brandden de lichtjes op de ministeries. Iedereen werkte over om de New Deal-plannen zo snel mogelijk uit te werken. Er was echt sprake van een nieuw elan.'

Natuurlijk, Obama is nog geen tweede FDR. Maar Amerika heeft nu wel een president van diens kaliber nodig. De activistische Obama is in ieder geval voortvarend van start gegaan. Alleen de allergrootste presidenten krijgen een monument.

Ook steeds wanhopiger Republikeinse zakenlieden zouden moeten hopen dat er ooit ook een Obamamonument in de hoofdstad zal verrijzen.