Bush

Goede vriend Herman van Gelderen was de eerste Nederlandse journalist die George W. tijdens de 2000-campagne in levende lijve ontmoette. Ik was in die tijd nog enigszins betoverd door het Clintoncharisma maar Herman, die toen voor Netwerk berichtte, riep meteen uit: 'Je weet niet wat je meemaakt. Hij is een Republikeinse Kennedy. Veel Amerikanen zijn conservatief. Zij zijn dol op hem. Net als Bill slaat hij een arm om mensen heen. Heeft beslist iets bijzonders. Zo 'folksy!'

Inderdaad, een man van het volk. Daar moest ik aan denken toen ik zijn memoires las. Ik kreeg meteen het visioen van George in een katoenen cowboyoverhemd in een Texaanse saloon tussen vele stamgasten. Aan de bar verspringen gesprekken als de kleuren van een stoplicht.

De economische crisis? 'Jammer, ik heb het niet zien aankomen. Voelde me een kapitein op een zinkend schip.'

De massavernietigingswapens? 'Jammer, ik krijg er nog pijn in mijn buik van als ik er aan terug denk dat wij ze steeds maar niet vonden.'

Mensenrechtenschendingen? 'Jammer, we moesten de "nine eleven mastermind" Khalid Sheikh Mohammed 183 keer bijna laten verdrinken om alle bekentenissen eruit te krijgen. Nieuwe aanslagen zoals op Heathrow konden zo worden voorkomen.'

Goeie vent die George. Meent het goed met de wereld, zegt ie vooral ook zelf. 'Weet je', roept hij schaterlachend, 'die Khalid zelf vond die "waterboardings" een goede islamitische zelfbeheersingsoefening. Toen hij bijna verdronk, permitteerde hij zich om te spreken.'

Iedereen ligt dubbel in de kroeg. Die George! Zegt ook nog: 'Toch een goeie vent, die Khalid!' Verrek, daar komt ie binnen. 'Neem een biertje van me', roept George. 'Oh nee, hij is een moslim. Ik was een christenalcoholist. Wij beiden waren zondaren. Ik begrijp hem. Iedereen maakt fouten. Kan gebeuren. We zijn maar mensen.'

Je schrijft het van je af en dat is het dan. Je verantwoordelijkheid nemen en de consequenties onder ogen zien is een heel ander verhaal. Maar als de wereld een kroeg is dan doen we niet zo moeilijk.

Het bleef nog lang gezellig. Want godzijdank komt die Saddam Hoessein er nooit meer in. En dat geldt natuurlijk ook voor de vele duizenden Iraakse oorlogsslachtoffers.