Eurobama

Hoeveel? Zoveel? Menig inwoner van Europa zal zo gedacht hebben. Knipperen met de ogen. Wat een Europese daadkracht! Vele honderden miljarden steun voor begrotingszieke landen. Maar op dit staaltje van Europese krachtpatserij valt wel wat af te dingen. Daar kwam ik maandagavond in mijn favoriete Washingtonse restaurant '1789' al vlotjes achter. Hier wemelt het van goed ingevoerde lobbyisten en politici. Tafeltjes staan dicht bij elkaar. Goed hoorbaar werd over Europa schamper gesproken als 'de zieke man van de wereld'. Als lopend vuurtje ging het verhaal dat de Amerikaanse president de avond tevoren, als ware hij president 'Eurobama', de Oude Wereld bestraffend had toegesproken. Eigenlijk is het Witte Huis meer geïnteresseerd in Aziatische reuzen als China en India. Zielig Europa is maar zwak en verdeeld. Niet toevallig bezocht Obama Duitsland niet eens bij de 'Val van de Muurherdenking'. Nee, Azië, daar moet je zijn! In de VS zijn de eerste tekenen van economisch herstel waarneembaar. Extra belangrijk in een jaar van Congresverkiezingen. Obama zit dan ook niet te wachten op een financiele 'meltdown' die van het ene Europese land naar het andere kan overslaan en zelfs Amerika kan raken. In het restaurant kreeg ik te horen dat Obama in een opvallend langdurig telefoongesprek geïrriteerd en luidkeels de treuzelende vrouw Merkel had toegesproken. Als een patiënt ernstig ziek is, moet radicaal chirurgisch worden ingegrepen. Om het vertrouwen te herstellen moest in één keer heel veel geld in de economie gepompt worden. 'Angela, in godsnaam gehoorzaam!' beet hij haar in feite toe. 'Ik heb bij de bankencrisis ook mijn nek uitgestoken. Daadwerkelijk heel veel dollars uitgegeven. Jullie kunnen vooralsnog het meeste geld achter de hand houden.' Angela boog. Maar de Wall Street Journal schreef de volgende dag alweer smalend 'Zelfs in goede economische tijden konden diverse Europese landen hun begroting niet eens op orde krijgen.' Weinig Amerikaanse Europa-watchers hebben vertrouwen in onze aanpak. Ik begrijp hen. 16 Europese landen hebben weliswaar één munt maar economische en politieke verdeeldheid breekt ons op. Laten wij nu echt haast maken met Europese eenheid. Geen trage trajecten. Hoogste tijd voor een organisatorische shocktherapie. Vooralsnog zijn wij meelijwekkend.

Willem Post is Amerika- deskundige van Clingendael.