Politiek slenteren in Amerika brengt mij op wonderlijke plekjes zoals een verstilde Main Street in een bijna-spookstadje op het Texaanse platteland. Ik bezocht de Indiase Amerikaanse kapper.
En daarnaast de saloon gerund door Mexicaanse Amerikanen.
In gebrekkig Engels legden zij uit dat dit de greatest country on earth is 'omdat wij met hard werken ons brood kunnen verdienen.
Bepaald geen vetpot nu maar wij kunnen onze eigen verantwoordelijkheid nemen.' Toen ik het woordje 'overheid' liet vallen, was het alsof ik over een andere planeet sprak. Ik zei dat ik uit Europa kwam. 'vaag van gehoord. volstrekt irrelevant.'
Hoe anders een paar dagen later. Ik wandelde in Las vegas na een Republikeins televisiedebat de 'spinroom' binnen. Op allerlei podia namen mediaspecialisten plaats om zo positief mogelijk commentaar te geven op de bijdrage van hun kandidaat. vervolgens marcheerden de kandidaten binnen. Daar was Herman Cain die werd voortgestuwd door een schare journalisten die hem als vanzelf omhoog tilden. Tientallen vragen werden op het nieuwe fenomeen afgevuurd. Een journalist trok hem aan zijn goudkleurige (mijn symbool van succes!) stropdas om aandacht te trekken.
Even een seconde stilte en toen sloeg ik toe. 'Meneer Cain, vindt u de relatie met Europa belangrijk?'
De 'Hermanator' toverde een brede grijns op zijn gezicht en riep in een ritmische cadans: 'Absolutely'... 'Absolutely'... 'Of course, absolutely'. Een reporter van de New York Times stelde een Obama-vraag en Europa verdween weer achter de horizon.
'Wat een vreemde vraag', beet een Amerikaanse journalist mij nog toe. Ik zei niks maar mijn Europese hart klopte sneller vanwege het prachtige Cainantwoord.
Ik had mijn politieke trofee. Nota bene vastgelegd op videoband!
Maar in retrospectief heb ik zo mijn twijfels over die Europaliefde van Cain en diens vele medestanders. Waarom bevestigt iemand drie keer zijn trouw? Daar zit vast veel twijfel achter.
Ik heb inmiddels alle speeches van Cain gelezen. Je reinste 'Europa-bashing'! Absoluut een socialistisch werelddeel met hoge belastingen, overheidsbemoeienis en allerlei gratis sociale programma's, zelfs voor mensen die het gemakkelijk uit eigen zak kunnen betalen. En natuurlijk voor lanterfanters. Mijn conclusie?
Er wordt een hoop onzin over Europa verteld. Maar toch, niet alles is onzin. Wij heffen vaak het vingertje op tegen dat zo verzwakte Amerika. Benoemen hun Droom nu tot een nachtmerrie. Maar voorlopig is de vS nog de grootste economie ter wereld. Daar problemen, hier problemen. Maar de jeugdwerkloosheid ligt in een crisisstaat als Mississippi op 17%, in Spanje op 47! Zuidelijke staten als aartsconservatief Alabama behoren net als het noordelijke, progressieve vermont tot een en dezelfde natie. Wij Europeanen vertonen nauwelijks mentale cohesie terwijl nota bene gemeenschappelijke ervaringen als de Grieks-Romeinse beschaving, de Renaissance, de verlichting en het daaruit voortvloeiende democratiseringsproces ons zouden moeten samenbinden.
Terwijl in de internationale politiek steeds grotere blokvorming plaatsvindt, wentelen 'Europese' Nederlanders zich in flauwe, nietszeggende 'Ik hou van Holland' televisiespelletjes.
Twee weken geleden was ik op een 'rechtse' Teaparty in Texas.
Eerder nog in het tentendorpje van de 'linkse' 'Occupy Wall Street' beweging in New York.
Natuurlijk, op beide plekken diverse verknipte figuren. Maar de meeste mensen die ik ontmoette, discussieerden serieus, vurig zelfs, over de toekomst van hun Amerika. Wat een betrokkenheid!
Ik ben jaloers. voerden wij maar zo'n serieuze discussie over Europa. Onverschilligheid is onze grootste zonde. Wij leren maar niet. Nog maar kort geleden was verdeeld Europa nota bene de dodenakker van de 'holocaust'.
