Goodbye Europe

Eigenlijk een klassiek verhaal. Juni 2001 stond Amerika op het toppunt van zijn macht. Een nieuw Romeins Rijk. Bush reisde als keizer George voor het eerst naar Europa. Van internationale verdragen trok hij zich weinig aan. 'Standing tall', daar gaat het om, vertelde Bush bij thuiskomst trots.

Na 'nine eleven' trokken zijn strijdwagens de wijde wereld in. Critici als Frankrijk en Duitsland werden platgewalst. 'Multilateralisme à la carte', kregen zij aangeboden. 'Take it or leave it.' Dát Europa telde niet meer mee.

De afgelopen jaren heeft de regering-Bush geleerd dat de wereld steeds meer een global village wordt en dat internationale betrekkingen complex zijn. Rumsfeld, de man die zo hartstochtelijk geloofde in de 'glorie van de Amerikaanse bombardementen', moest het veld ruimen.

Amerika is tegen zijn eigen grenzen aangelopen, heeft Europa weer nodig. Washington predikt 'back to normalcy' voor het relevante werelddeel.

Tevreden stelde Bush tijdens zijn afscheidstournee afgelopen week vast dat met Europese leiders onderhandeld kan worden over onder meer verscherpte sancties tegen Iran. Frankrijk gaat een belangrijkere rol spelen binnen de Navo. Italië wordt actief in Afghanistan. Bush betoonde zijn spijt over vroegere cowboy-uitdrukkingen als 'dead or alive' en 'bring them on'. Uitdrukkingen die in het Europese woordenboek niet voorkomen.

Bij het vertrek onder aan de vliegtuigtrap stonden zijn politieke vrienden: Merkel, Sarkozy, Brown en Berlusconi. Had ik die toen maar gehad, zag je hem even denken. Maar hij bedacht zich. De meer gematigde buitenlandse politiek die Washington nu voert, had Amerika en de wereld veel ellende kunnen besparen.

Boven aan de trap zwaaide hij voor het laatst. Over de hoofden van de huidige regeringsleiders heen, zo leek het. Alsof in de verte nog twee mensen stonden.

Natuurlijk! Als in een laatste visioen zag hij Schröder en Chirac staan. 'I am sorry', mompelde hij en stapte de Airforce One binnen. Acht jaren hebben hem grijzer en wijzer gemaakt. 'Don't mess with Europe', grapte hij tegen de stewardess bij vertrek. Op het menu stonden ook 'freedom fries'. De president schrapte persoonlijk dat spottende woord van de kaart. 'Die tijden zijn geweest.' Terwijl de lichtjes onder hem doofden, viel hij in een vredige slaap.