Het is tijd dat Kim Jong-il van toon verandert

Vorige week kwam Noord-Korea opnieuw voor het voetlicht, toen daar voor het eerst Amerikaanse musici mochten optreden. Aan deze opzienbarende gebeurtenis mag geen valse hoop worden ontleend. Een doorbraak is het al helemaal niet; in het Aziatische 'Kluizenaarsrijk' gebeuren allang geen wonderen meer. De lof voor de uitvoering door het New York Philharmonic Orchestra was terecht, vooral omdát er in Noord-Korea is opgetreden.

Maar het stuntconcert was niet meer dan een doekje voor het bloeden. Want de 'Grote Leider' van het land, Kim Jong-il, blijft maar vals spelen. Met zijn straatarme land is hij verwikkeld in drie oorlogen tegelijk: de Koreaanse oorlog, de Koude Oorlog en de oorlog met de waarheid. Hij heeft ervoor gekozen tot het uiterste te gaan, ook al wordt de bevolking daarvan het slachtoffer. De home made ideologie van de Kim-dynastie is: we redden ons wel (juche). Deze vorm van autarkie heeft al miljoenen Noord-Koreanen het leven gekost in de jaren negentig, toen de weldoorvoede Leider internationale hulp meende te moeten afhouden.

Kim Jr. komt weg met dit wangedrag door kundig onderhandelen. Maar dan wel in de Noord-Koreaanse zin: het doel heiligt de middelen. Een bindende afspraak uit 1994 over nucleaire ontwapening heeft Pyongyang niet nageleefd. Ook bij de uitvoering van een sterk hierop lijkende overeenkomst van februari vorig jaar laat Noord-Korea het afweten. Een internationale afspraak leeft het eigengereide regime blijkbaar slechts na zolang het einddoel ermee gediend is.

Heeft Kim wel een einddoel, behalve het behoud van persoonlijke macht tegen iedere prijs? Hij bewandelt zijn uitzichtloze ideologische weg met de halsstarrigheid van Fidel en de hardnekkigheid van Saddam. Maar er is geen ruimte tussen het Scilla van de internationale gramschap, die zoals bekend kan leiden tot al dan niet geautoriseerde regime change, en het Charibdis van de economische ondergang. In beide gevallen volgt schipbreuk, waarbij het bezit van kernwapens geen reddingsboei zal blijken. De wrakstukken zullen niet alleen in de Gele Zee maar tot ver in de internationale wateren zijn terug te vinden.

Het concert in Pyongyang, hoe opbeurend ook van toon, kan de gruwelijke werkelijkheid niet verhullen. Alleen nog met een gedurfde variatie, door van zijn heilloze heilstaat af te zien, kan Kim Jong-il nog internationaal applaus oogsten. Maar als hij de positief geladen stilte na het concert verbreekt door opnieuw een kernbom te laten ontploffen, wordt hij unaniem uitgefloten. En dan blijft het niet bij rotte tomaten. Dan gaat Kim de afgrond van de hoogmoed in.