Wie de revoltes in de Arabische wereld had voorspeld, was in één klap 'de vader van alle deskundigen geworden'. Ik dus ook niet. Word bedolven onder de huidige nieuwslawine. Het liefst zou ik 24 uur per dag kranten willen lezen en nieuwsbronnen raadplegen. Ik ben een surfer op de nieuwsgolven en weet niet waar ik uitkom. Moet me laten meeslepen door de maalstroom aan gebeurtenissen die onze adem benemen.
Soms leun ik achterover en luister naar de enkeling die wel inzicht geeft in ontwikkelingen op langere termijn, die kan aangeven wat speelt onder veelal jonge demonstranten.
In de National Press Club in Washington woonde ik vorige week een lezing bij van John Zogby, de Amerikaanse Maurice de Hond. Hij heeft opinies en trends onder Amerikaanse jongeren onderzocht en ontdekt dat het paspoortbezit onder twintigers en dertigers explosief groeit. Bijna 70 procent. (Op de gehele volwassen bevolking slechts een op drie). Onder aanvoering van de reislustige en in vergelijking met zijn ambtsvoorgangers zo transnationale president trekken ook zij vaak de grens over.
Zij relativeren hun eigen (ook politieke) cultuur, zijn positief over het Internationaal Strafhof in Den Haag en staan open voor diversiteit. Die twintigers en dertigers, de 'first globals' in de woorden van Zogby, sluiten aan bij hun generatiegenoten in de wereld. Die mentaliteitsomslag zal uiteindelijk ook politiek vertaald worden. Wellicht een eerste voorteken is dat voor het eerst een Amerikaanse regering afgelopen weekend voorstemde in de VN-Veiligheidsraad bij een voorstel tot onderzoek door het Internationaal Strafhof. In dit geval naar het Khaddafi-geweld. (Bij de kwestie Soedan onthield de VS zich van stemming).
De jaren zestig-jongeren waren maatschappelijk en internationaal geëngageerd. Daarna kwamen platmaterialistische en eng-individualistische generaties als X en Nix. Wie de jongeren in de Arabische straat vaak in uitstekend Engels hoort opkomen voor hun seculiere democratische dromen, krijgt weer hoop. Zoals toen. Hartverwarmend.
Ouderwetse slogans als 'internationale solidariteit' krijgen nu een moderne praktische invulling. Daar wil ik bij horen. Maar Zogby prikkelt ons merendeels oudere gezelschap. 'Jullie zijn ouderwets en eenzaam want jullie e-mailen nog. Vaak één op één. Nieuwe generaties willen ergens bij horen, veranderingen ontketenen, vrienden over de hele wereld hebben. Kortom, echt netwerken!'
Begrepen. Ik wil ook een facebooker zijn. Grenzen bestaan niet meer, virtuele leeftijden tellen niet. Ben het eens met Parag Khanna, internationale relatiesdeskundige, die in zijn nieuwe boek 'How to run the world' schrijft dat de facebookgroep Avaaz de stem van 'global justice' is. Die wereldwijde 'vriendenclub' trekt zich niets van nationale grenzen aan en drukt zich uit in dertien talen - de VN heeft er zes. Vele duizenden mensen worden in een mum van tijd gemobiliseerd te protesteren tegen het geweld in Darfur. Misschien ben ik naïef en klinkt het nog onwennig. Maar toch: hoera, wij zijn allemaal jong en hebben weer idealen!
