Research
Articles
Irak is ook de oorlog van Hillary
Haar stem is niet ingegeven door een zuivere beoordeling van de veiligheidssituatie in Irak, maar door politiek eigenbelang. Ze beseft dat bij de voorverkiezingen voor het presidentschap van 2008 vooral de progressievere Democraten naar de stembus trekken en die moeten worden gepaaid.
Het stemgedrag van Hillary Clinton is inconsistent en moreel verwerpelijk, en brengt grote politieke risico's met zich mee. Ze heeft een redelijke kans de Democratische nominatie te winnen, maar in de eindstrijd met een Republikein zal haar zigzag koers meedogenloos worden blootgelegd.
Hillary steunde president Bush van harte bij het ontketenen van de Irak-oorlog. Om afstand te nemen van haar al te linkse imago moest en zou zij meer naar het centrum opschuiven. Ze nam plaats in de invloedrijke legercommissie van de Senaat. Ze stemde steevast voor een verhoging van de defensiebegroting. Ondanks waarschuwingen vooraf van opinieleiders en topgeneraals dat een Irak-oorlog een onjuiste legitimatie had en zou ontaarden in een fiasco, bleven Bush en zeker ook Hillary volharden in hun havikengedrag.
Voor die politieke verantwoordelijkheid weglopen, is laf. Natuurlijk, Irak verkeert in een chaos. Het recent verschenen Irak-rapport van het Londense Chatham House concludeert dat er in feite tientallen burgeroorlogen zijn, dat het federale gezag is overgenomen door allerlei regionale bestuurtjes en milities en dat niet de VS maar Iran de invloedrijkste buitenlandse mogendheid in Irak is.
Als de Amerikaanse troepen binnen een jaar zouden zijn teruggetrokken, escaleert de situatie nog meer. De Iraakse staat zou ophouden te bestaan. Naast aanhoudende civiele strijd, zou er van Basra tot Teheran een groot-Iran ontstaan en tezamen met een onafhankelijk Koerdistan zou het machtsevenwicht in deze strategische regio fundamenteel worden aangetast. Als vanzelf zouden Saudi-Arabië, Jordanië en Syrië in het reuzeconflict worden meegezogen. In zo'n totaal ontregelde situatie hebben terreurorganisaties als Al Qaida vrij spel en kunnen zij met gemak de sentimenten van de grote verliezers, de soennieten, bespelen.
Hillary had maar beter voor de oorlogsbegroting kunnen stemmen. Daar staat geen tijdslimiet voor terugtrekking in, maar Bush moet in de periode juli-september wel met voortgangsrapportages komen. De begrotingswetgeving biedt dus handvatten om de president onder druk te zetten nieuwe stappen te ondernemen.
Gedwongen door de problemen in Irak voert Bush al een gematigder politiek. Wat een paar maanden geleden nog voor onmogelijk werd gehouden, gebeurt nu. De Amerikaanse ambassadeur in Irak overlegde deze week met Iraanse diplomaten. Opeens spreekt de Bush-regering ook over de bijzondere expertise van de VN bij het organiseren van vredesmachten.
Hillary en andere Democratische presidentskandidaten willen te midden van de nu al oplopende verkiezingskoorts graag het beeld uitdragen dat de Irak-oorlog een 'Bush-oorlog' is waar de nieuwe Democratische president vanaf januari 2009 niets mee te maken heeft.
Dat is een simplificatie van de werkelijkheid. Het is ook Hillary's oorlog. Het is verstandig om zo snel mogelijk de VN, de Arabische Liga, de NAVO, de EU en ook de buurlanden van Irak te betrekken bij een 'internationale oplossing'. Een militaire oplossing kan alleen worden bereikt als zo snel mogelijk een zo breed mogelijk gedragen politiek compromis wordt bereikt. Dat zal uiteindelijk neerkomen op het installeren van een internationale vredesmacht die minstens vijf jaar actief zal blijven. De vredesoperatie in Kosovo duurt nu al veel langer.
De enige supermacht ter wereld zal daaraan troepen moeten leveren. Kortom, de Amerikaanse troepen moeten blijven in Irak op basis van een verstandige, gematigde veiligheidspolitiek. Niet 'democratie' is het sleutelwoord in Irak, maar 'stabiliteit'. Iedere wereldburger heeft daar belang bij. Ook Hillary Clinton.
