Lage dollar

Ik schrijf deze column in New York. Ik weet dat mijn buurman, mijn huisarts en mijn belastinginspecteur hier vandaag ook zijn. Onafhankelijk van elkaar. Ze waren er nog nooit geweest maar nu opeens vinden ze het 'reuze interessant' om een weekendje New York te doen. Even naar de beroemde musea. En oh ja, of ik nog een winkelcentrum wist voor een cadeautje voor de kinderen.

Een cadeautje? In werkelijkheid gaan ze natuurlijk ordinair shoppen. Amerika-reizigers moeten tegenwoordig een hutkoffer meenemen want het leven hier is één groot feest. Van de polder naar Broadway! Bij 'Century 21', het outletwarenhuis voor topmerken, kun je de hele wintergarderobe samenstellen. Voor een paar honderd dollar. Voor niks dus bijna want de dollar zakt en zakt.

Toen ik er vanmorgen was, waande ik mij miljonair. 'Ja, doet u ook nog maar even drie Burberry-overhemden, vijf Calvin Klein-onderbroeken en uiteraard zo'n chique Donald Trumpstropdas.' Voor omgerekend honderd euro! Ik smijt met fooien en ga uiteraard dadelijk met een limousine naar een restaurant in Central Park.

Maar nu ik even in mijn hotelkamer de 'New York Times' lees, slaat de ongerustheid toe. Ik lees dat Alan Greenspan 'het goed mogelijk acht dat de euro de dominante rol van de dollar overneemt'. Naast puur financiële gevolgen is er ook het psychologisch effect. De reus Amerika wankelt. Dreigt om te vallen vanwege recordschulden. Van de gewone burger tot en met de president.

Als Chinezen hun beleggingen in de Amerikaanse economie terugtrekken, stort het kaartenhuis ineen. Nota bene China! Gisteren nog een ontwikkelingsland. Ik lees dat twee aan de Chinese overheid gelieerde topzakenmensen zich dreigen terug te trekken uit de Amerikaanse economie als Washington 'kritiek blijft leveren op de protectionistische Chinese handelspolitie'. Is dit al een voorbode van Paul Kennedy's beroemde these dat economische macht zich uiteindelijk ook in politieke en militaire macht vertaalt?

De telefoon rinkelt in de hotelkamer. 'Meneer Post, uw limousine staat klaar.' Ik stap in en ga op in de kolkende zee van auto's en mensen. Ik ben weer anoniem en dein mee met de waan van de dag. In de verte gaat de zon boven Central Park onder. Wat een prachtig gezicht. Maar wel een beetje symbolisch.