Obamacare

Wat is het hier doods. In een dorpje parkeer ik bij de plaatselijke herberg. Ik ga zitten, bestel mijn lunch en word aangestaard door de bazin.

Ben de enige klant. Ze vraagt zich verbaasd af wat ik hier kom doen. Daarna is het langdurig stil. Ze blijft mij aanstaren. Het eten is goedkoop en ongezond. Met 'only the salad we don't fry' verbreekt ze de stilte en neemt tegenover mij plaats.

Dat werkt op mijn zenuwen. Beter dat zij praat terwijl ik eet. Vette, gefrituurde kip en bananenpudding.

Ik overrompel haar. Wat vindt zij van Obama's gezondheidsplannen? Alsof ik op een knopje druk.

'Ik lig er 's nachts wakker van. Betaal nu al 600 dollar per maand met een eigen risico van 2500 dollar.'

Deze Ann vertrouwt mij toe dat zij binnenkort voor de keus staat haar huis te verkopen of de ziektekostenverzekering op te zeggen. Zij zal kiezen voor dat laatste. 'Drie generaties van mijn familie hebben er gewoond. Het is een stuk van mezelf. Dat geef je nooit op.'

Steunt zij Obama? 'Natuurlijk, onder zijn plannen krijg ik de helft van mijn premie gecompenseerd.' Maar waarom is er dan zoveel verzet? 'Niemand leest hier een landelijke krant. Het onderwijs is slecht. Mensen zijn makkelijk te manipuleren.'

En hoe! Als ik mijn weg vervolg, knalt uit de autoradio het stemgeluid van Rush Limbaugh, Amerika's ultra-conservatieve haatkoning.

Tegen de miljoenen luisteraars zegt hij: Obama's plannen voor de gezondheidszorg zijn te vergelijken met die van de nazi's. Hitler wilde ook verplichte abortus en de gezondheidszorg nationaliseren.

Nonsens! De publieke optie namens de overheid is juist uit de plannen van Obama gehaald. Particuliere verzekeringen blijven bestaan. Wel worden groepen consumenten bij elkaar gebracht om en bloc beter te kunnen onderhandelen over hun polis.

Ik vertrouw op het verstand en gevoel van dat andere, meer verlichte Amerika wat je vooral in de verstedelijkte gebieden tegenkomt. Het parlement stemt.

De komende dagen zullen historisch worden.

Willem Post is Amerikadeskundige van Clingendael.