Optimisme

Dinsdag in Den Haag de allerlaatste nieuwjaarsreceptie bezocht. Veel Amerikagesprekken gevoerd. Bezorgde Nederlandse gezichten alom. De teneur: 'Hier gaat het slecht maar daar is het nog veel erger. Waar moet dat toch naartoe? Die Obama valt niet te benijden.' Arme schepsels die Amerikanen!

Dat is een misvatting en het telefoontje dat ik 's avonds kreeg was mijn bevestiging daarvan. Mijn goede kennis Kyle uit Arizona belde. Zakenman-consultant. Op mijn Europese droefheid reageerde hij monter: 'Binnenkort gaat het zeker weten beter. De huidige situatie maakt ons extra creatief. Je kijkt veel beter binnen je netwerk waar je zakenpartners kunt vinden.'

Ik geneerde me en was dankbaar voor zijn peptalk. 'Yes, we can'! Ik besefte opeens dat ik dat onverwoestbare, optimistische geluid eigenlijk voortdurend hoor van Amerikaanse zakenmensen. Zelfs nu nog. Er is voor hen gewoon geen alternatief.

Die kracht, dat optimisme zit ingebakken in de Amerikaan. Nog steeds is Amerika ook een idee. Misschien nu meer een visioen maar dan wel van vooruitgang. Het land is opgebouwd uit individuen die zich persoonlijk aangesproken voelen om problemen aan te pakken.

Neem de politiek. Het Midden-Oosten is een vrijwel onoplosbaar probleem. Toch stuurt Obama in recordtijd daar een diplomatenteam heen. Hij is optimistisch over de kansen om de routekaart voor vrede vlot te trekken.

Zijn speciale Midden-Oosten-gezant George Mitchell zegt over de gecompliceerde situatie in Noord-Ierland destijds: 'Het zijn mensen die problemen veroorzaken en mensen zullen het ook oplossen. Zevenhonderd dagen lang hebben we onderhandeld, was er geen enkele beweging aan het diplomatieke front. Maar op één dag ging het schuiven en toen kwam de doorbraak.

Dat moment komt er in de economie en het Midden-Oosten ook. Dat kan niet anders, zeggen de Amerikanen. Megamiljardensteun is al door het Huis.

Eerst vond ik dat 'Yes, we can' maar een oppervlakkige marketingslogan. Ik moet echter toegeven: het is een briljante vondst. Raakt de ziel van Amerika.

Misschien moeten wij, zorgelijke Europese schepsels, iedere ochtend maar eens beter in de spiegel kijken en een paar keer zachtjes die drie magische woorden uitspreken. Als een spreekkoor dat als vanzelf steeds harder opklinkt vanuit onze polder. Heus, het helpt.