Paars

Het begin van de verkiezingsdag. Een nog lege studio in Hilversum. Mark Rutte is hoofdgast. Ik mag ook wat zeggen. Wij zitten even apart in een ruimte. Vertel hem dat ik de Nederlandse campagnevoerders door een Amerikaanse verkiezingsbril zal beoordelen. 'En?' vraagt Mark, 'wat zijn je conclusies?'

Daar gaat ie. Nederlandse politici zijn amateurs. Praten in ambtenarentaal. Voerden één langdurige slag om de juiste interpretatie van de feitjes van het Centraal Planbureau. Geen kandidaat gaf ons enig zicht op een stralende toekomst te midden van de economische treurnis. In een grauwe campagne gingen wij kopje-onder in een zee van cijfervermicelli. Op echte visie of een beetje Obama heb ik onze politici niet kunnen betrappen.

Mark heeft het nog het beste gedaan. Is kordaat, praat vlotjes en bleef bij zijn 'stick to your message' van overheidsbezuinigingen. Volgens Jan Peter zelfs draconisch, maar geen Nederlander kan mij na honderd uren debatteren uitleggen wat dat precies voor onze burger betekent.

Mark moest zich om stemmers van Wilders te winnen rechtser voordoen. In werkelijkheid is hij meer de pragmaticus à la Obama die zich uiteindelijk in het centrum van de politiek zal nestelen.

Job belde in de uitzending. Groette Mark hartelijk. Je voelde de chemie tussen die twee. Na afloop vroeg de eindredacteur of wij nog afgeschminkt wilden worden. 'Nee.' De hele dag immers zou hij door televisiecamera's worden omringd. Op weg naar het overwinningsmoment!

Ik verdween in de anonimiteit maar beleefde eerder het 'politieke' moment van de waarheid. Ik hield in de namiddag op een managerscongres een praatje over de leiderschapskwaliteiten van Obama. Na mij kwam een managementgoeroe van de Corgwell-organisatie die leiderschapskwaliteiten naar kleuren indeelt. Welnu, van Nederlands politici hebben met name Rutte en Cohen tegenovergestelde kleuren. Mark is oranje-blauw: kordaat en resultaatgericht. Cohen groen: samenbindend en luisterend. Een uitstekende combinatie, zo luidde de boodschap.

Conclusie: Rutte en Cohen sluiten een huwelijk als premier en vicepremier. Dat wordt economisch polderen. Maar ach, wat maakt het uit. Als open economie zijn wij afhankelijk van de grote buitenwereld. Over dat buitenland werd vrijwel niet gedebatteerd in de campagne. Onze nationale politiek kenmerkt zich dus door een beperkte relevantie.