Research
Op-ed
Santorum en de trillende keukentafel
Gebruikelijk is dat in ruil voor politieke steun winnaar Mitt Romney grootmoedig bereid is een handje daarbij te helpen, zoals Obama dat ook bij Hillary deed.
Vanwege de wel erg harde verkiezingsstrijd tussen beide kemphanen noemde Santorum in zijn 'afscheidsspeech' Romney niet, maar stafmedewerkers gaven toe dat er 'binnenkort een gesprek komt'. Dat betekent dat Santorum dan doodleuk voor 'leugenaar' Romney campagne gaat voeren want die is heilig vergeleken bij Obama, die voor conservatief Amerika welhaast de antichrist is.
Maar er is ook iets nieuws bij deze gebruikelijke codes van de Amerikaanse verkiezingscampagnes. De keukentafel wordt een politiek fenomeen want steeds vaker verkondigt de kandidaat zijn opstappen na langdurige gesprekken in dat bekende huiselijke plekje.
In conservatief Amerika is het gezin de hoeksteen van de samenleving en de keukentafel appelleert perfect aan die familiewaarden. Amerikanen hebben ook vaak grote keukens voor dit soort kringgesprekken met de familie.
Santorum maakte er een zoetgevooisd familieverhaal van. Urenlang had hij met de familie, en dan met name zijn echtgenote, overlegd tussen de donuts en de verse jus. 'Gaan we door of niet?' Drie jaar oude dochter Bella, die aan een ernstige ziekte lijdt, werd er ook bijgehaald. Zij lag voor een longontsteking in het ziekenhuis maar kwam nu juist op de dag van Rick's terugtreden weer uit het ziekenhuis.
Vechtend tegen zijn tranen verklaarde Rick dat die gezondheidsperikelen absoluut een rol hadden gespeeld bij alle overwegingen. Maar ik vertrouw dat niet. Die gezondheidstoestand was al lange tijd bekend.
Nee, de ware reden van zijn terugtreden is dat die keukentafel de afgelopen weken op z'n poten stond te trillen vanwege het aanhoudende luchtbombardement aan negatieve tv spots dat de Romney-campagne over Santorum uitstortte. Het ontbrak Santorum eenvoudig aan geld en goede organisatie. Als een tank denderde Romney voort en walste uiteindelijk Santorum plat. Hij zakte in de opiniepeilingen.
Toch wil ik Santorum niet door de gootsteen wegspoelen. Hij is absoluut een fenomeen. Zijn conservatieve standpunten spreken velen in de Republikeinse partij, die nog nooit zo conservatief is geweest, aan.
Rick Santorum is een uitstekend spreker. Wij gaan nog veel van hem horen. Als de dubieuze uitslag in Iowa nu eens niet in het voordeel van Romney was uitgevallen, had Santorum nog veel meer wind in de zeilen gekregen.
Natuurlijk was het conservatieve kamp gespleten. Wie de percentages van Santorum, de ultraconservatieve Newt Gingrich en de 'halve' conservatief Ron Paul ? die andere 'Paulhelft' predikt juist progressieve standpunten ? bij elkaar optelt, concludeert dat Santorum beslist de kandidatuur had kunnen winnen.
Het zou best wel eens het geval kunnen zijn dat de toekomst ons nog een hoopgevend keukentafelmoment brengt. Als Barack Obama Mitt Romney verslaat, wordt de stelling van Santorum bewezen. Zijn stelling luidt namelijk dat de Republikeinen tegenover de Democraten juist een contrasterende kandidaat moeten plaatsen die opkomt voor hun kernwaarden.
Bob Dole en John McCain stonden te ver af van de Republikeinse kudde. Ze konden geen enthousiasme oproepen en... verloren respectievelijk van Bill Clinton en Barack Obama.
Santorum is nog maar 53 jaar en is een groot politiek talent met ervaring en plotselinge naamsbekendheid. Sinds Ronald Reagan heeft de Republikeinse partij niet zo'n krachtige conservatieve spreekbuis gehad.
Heus, dat telt. In 2016 staat de schijnwerper gericht op Santorum, die na lang wikken en wegen aan de keukentafel besluit om zijn land te dienen. Financieel en organisatorisch zal hij zijn zaakjes dan veel beter op orde hebben.
