Stemadvies

Nederland Obamaland. Ik trek de laatste weken door het land. Slochteren, Made, Lochem, in vrijwel iedere gemeente wordt iets georganiseerd over de Amerikaanse verkiezingen. En overal wordt gestemd waaruit de grote voorkeur voor Obama blijkt. Onder jongeren is het Obama 95%, McCain 5% of lager.

Goed verklaarbaar. McCain moet het hebben van zijn verleden als oorlogsheld en onafhankelijk politicus. Nederland heeft bij lange na niet zo'n militaire traditie en de Vietnamoorlog is voor die kids zowat prehistorie. Van die 'independent' status van McCain begrijpen zij niets want hij heeft immers de ultraconservatieve Sarah Palin gekozen als 'running mate'. Een wel heel verre achternicht van André Rouvoet. Zelfs geen seksuele voorlichting op school!

Obama is hun nieuwe high-tech Kennedy. Hij biedt hoop, is toekomstgericht en maakt optimaal gebruik van het internet. Zijn facebook-pagina is zowat de meest populaire ter wereld.

Mijn eerste Obama-toespraak was op 6 januari 2008 in New Hampshire. Obama sprak als een baptistische dominee en de mensen om mij heen waren emotioneel zeer geraakt.

Ik vond zijn 'yes we can'-slogans getuigen van weinig inhoud. Meer een slimme marketingoperatie. Inmiddels heb ik Obama beter leren kennen. Vooral tijdens de laatste debatten was hij sterk. Hij biedt meer informatie, blijft rustig ('cool') en hij is presidentieel.

Niemand kan beter uitleggen dat vrijwel ieder maatschappelijk probleem transnationaal is en dat wij leven in een 'global village'. Dat vergt noodzakelijkerwijs een nieuw internationalisme.

'Uncle Sam' is zwaar ziek. Ligt op bed. Dokter McCain zei dat hij er geen verstand van heeft. Is onvoorspelbaar. Onberekenbaar.

Dokter Obama tovert een tandpastaglimlach tevoorschijn, stelt gerust en zegt precies te weten wat er moet gebeuren. Een infuus van geld en een zware operatie in Afghanistan, zo luidt zijn remedie.

Veel is campagnetaal. Dure plannen en belastingverlagingen zijn niet waar te maken.

Maar Obama maakt absoluut de meeste indruk. Omringt zich ook met de juiste arts-assistenten als Joe Biden, Paul Volcker en niet te vergeten Hillary Clinton.

Ik geef dus een stemadvies. Ten diepste kan een president de maatschappij, de wereld, niet naar zijn hand zetten. Maar hij kan wel samenbinden. Mensen inspireren. Als een Kennedy. Ik begrijp die jongeren!