Vive Sarko

Een paar jaar geleden bezocht ik in Washington D.C. het Franse toprestaurant Citronelle. Chef Jean Michel Renard vertelde dat Democratische beroemdheden als Hillary Clinton regelmatig gasten zijn. Maar dat gold 'uiteraard' niet voor de Republikeinen. Fransen, zo tegen de Irak-oorlog immers, werden toen nog door hen uitgemaakt voor 'cheese eating surrender-monkeys'. 'French fries' werden geschrapt op de menukaart van het Congres. En in de 2004-campagne werd over de aristocratisch ogende Democraat John Kerry fijntjes opgemerkt 'dat hij op een Fransman lijkt'. Maar inmiddels wordt weer volop Frans gesproken bij Jean Michel, die binnenkort ook Bush wel zal begroeten. 'Sarko the American' zorgt voor een van de grootste diplomatieke omwentelingen uit de moderne geschiedenis. Hij steunt een strenger Iran-sanctieregime en heeft beloofd langdurig zij aan zij te staan met Amerika in Afghanistan. Opeens koesteren de Republikeinse Congresleden de banden met de 'verloren Franse zoon'. Een hunner riep ontroerd uit: 'We mogen nooit die kerel vergeten die onze Grondwet heeft geïnspireerd.' Hij bedoelde Montesquieu. En de beste businessdeal uit de geschiedenis dankt Amerika aan ... Napoleon, die voor een habbekrats zowat de helft van het toenmalige Noord-Amerika verkocht aan president Jefferson. Maar voordat het beeld ontstaat dat de Franse maagd zich geheel in de armen van Uncle Sam stort wel even een waarschuwing van de conservatieve Heritage Foundation: 'De Britten hebben in zeven oorlogen zij aan zij gestaan met de Amerikanen. Die speciale relatie is er met de Fransen niet.' Sarkozy moet zich eerst nog maar eens bewijzen. Solidariteit is makkelijker op te brengen tijdens een banket in het Witte Huis dan in de loopgraven. Inmiddels wordt de nieuwe diplomatieke as Washington-Londen-Parijs-Berlijn toch zichtbaar. Na de neoconservatieve vloedgolf die de wereld overspoelde, is de tijd rijp voor pragmatisme. De Fransen kunnen in de Arabische wereld een belangrijke rol spelen als bruggenbouwers. 'Sjorsje' Bush, nu zelf meer pragmaticus, is van harte welkom in Parijs maar dan vooral als tussenstop richting Midden-Oosten. Ook Washington moet diplomatiek presteren. Pas dan klinkt in heel Frankrijk weer het 'Nous sommes tous Américains' van net na 'nine eleven'.